Reklamacja towaru niezgodnego z umową – prawa konsumenta i obowiązki sprzedawcy

Sprze­daw­ca ma 14 dni od dnia otrzy­ma­nia rekla­ma­cji na udzie­le­nie odpo­wie­dzi. Jeże­li nie odpo­wie w tym ter­mi­nie, uwa­ża się, że uznał rekla­ma­cję. Odpo­wiedź powin­na zostać prze­ka­za­na na papie­rze lub innym trwa­łym nośni­ku. Ter­min ten nie jest ter­mi­nem wyko­na­nia napra­wy lub wymia­ny, któ­re mają nastą­pić w roz­sąd­nym cza­sie i bez nad­mier­nych niedogodności.

Tak. Para­gon nie jest jedy­nym dowo­dem zaku­pu. Kon­su­ment może wyko­rzy­stać fak­tu­rę, potwier­dze­nie płat­no­ści, wia­do­mość z potwier­dze­niem zamó­wie­nia, histo­rię kon­ta klien­ta, kore­spon­den­cję albo zezna­nia świad­ka. Sprze­daw­ca może wyma­gać wyka­za­nia, że towar został kupio­ny wła­śnie u nie­go, ale nie może uza­leż­niać przy­ję­cia rekla­ma­cji wyłącz­nie od oka­za­nia paragonu.

Odpo­wie­dzial­ność za brak zgod­no­ści towa­ru z umo­wą wyni­ka z usta­wy i obcią­ża sprze­daw­cę. Gwa­ran­cja jest dobro­wol­nym zobo­wią­za­niem gwa­ran­ta, któ­rym może być pro­du­cent, impor­ter albo sprze­daw­ca, a jej zakres wyni­ka z oświad­cze­nia gwarancyjnego.

To kon­su­ment wybie­ra pod­sta­wę rekla­ma­cji. Przed­się­bior­ca nie może samo­dziel­nie zamie­nić rekla­ma­cji usta­wo­wej na gwa­ran­cyj­ną. Nie­po­wo­dze­nie jed­nej ścież­ki nie musi wyłą­czać sko­rzy­sta­nia z dru­giej, o ile jej prze­słan­ki są spełnione.

Przy napra­wie albo wymia­nie kon­su­ment udo­stęp­nia towar, a przed­się­bior­ca odbie­ra go na swój koszt. Przed­się­bior­ca pono­si tak­że kosz­ty prze­wo­zu, opłat pocz­to­wych, robo­ci­zny i mate­ria­łów. Po sku­tecz­nym odstą­pie­niu kon­su­ment zwra­ca towar rów­nież na koszt przedsiębiorcy.

Kon­su­ment wybie­ra napra­wę albo wymia­nę, ale przed­się­bior­ca może zmie­nić spo­sób, jeże­li wybra­ny jest nie­moż­li­wy albo wyma­gał­by nad­mier­nych kosz­tów. Oce­na powin­na uwzględ­niać war­tość zgod­ne­go towa­ru, zna­cze­nie nie­zgod­no­ści i nie­do­god­no­ści dla kon­su­men­ta. Przed­się­bior­ca powi­nien uza­sad­nić taką decy­zję w realiach kon­kret­nej sprawy.

Przed­się­bior­ca odpo­wia­da za brak zgod­no­ści ist­nie­ją­cy przy dostar­cze­niu i ujaw­nio­ny w cią­gu dwóch lat, chy­ba że ter­min przy­dat­no­ści towa­ru do uży­cia, okre­ślo­ny przez przed­się­bior­cę, jego poprzed­ni­ków praw­nych lub oso­by dzia­ła­ją­ce w ich imie­niu, jest dłuż­szy. Nie nale­ży utoż­sa­miać tego okre­su z począt­kiem lub koń­cem przedaw­nie­nia każ­de­go kon­kret­ne­go roszczenia.

Nie moż­na przy­jąć takiej ogól­nej zasa­dy. Sku­tek zale­ży od podej­mo­wa­nych czyn­no­ści, zacho­wa­nia przed­się­bior­cy i rodza­ju rosz­cze­nia. Prze­rwa­nie albo zawie­sze­nie bie­gu przedaw­nie­nia trze­ba oce­nić według prze­pi­sów Kodek­su cywil­ne­go dla kon­kret­nej sprawy.

Tak, jeże­li rosz­cze­nie jest nie­za­sad­ne. Odmo­wa powin­na wyni­kać z usta­leń doty­czą­cych kon­kret­ne­go towa­ru, umo­wy i dowo­dów. Nale­ży prze­ka­zać ją w cią­gu 14 dni na papie­rze lub innym trwa­łym nośni­ku. Sam brak para­go­nu, upływ gwa­ran­cji albo odmo­wa pro­du­cen­ta nie prze­są­dza­ją o bra­ku odpo­wie­dzial­no­ści sprzedawcy.

Nie, jeże­li kon­su­ment korzy­sta z usta­wo­wych rosz­czeń wobec sprze­daw­cy z tytu­łu bra­ku zgod­no­ści towa­ru z umo­wą. Gwa­ran­cja sta­no­wi odręb­ną pod­sta­wę, a kon­su­ment decy­du­je, z któ­rej ścież­ki korzysta.

Przed­się­bior­ca powi­nien zacho­wać treść ofer­ty i umo­wy, doku­ment sprze­da­ży, zgło­sze­nie kon­su­men­ta, potwier­dze­nie daty wpły­wu i odpo­wie­dzi, zdję­cia, pro­to­kół oglę­dzin, wyni­ki testów, dia­gno­zę ser­wi­so­wą, histo­rię napraw, infor­ma­cje o mon­ta­żu oraz dowo­dy prze­ka­za­nia i odręb­ne­go zaak­cep­to­wa­nia kon­kret­ne­go odstęp­stwa od obiek­tyw­nych wymo­gów zgodności.

W okre­ślo­nych przy­pad­kach tak. Oso­ba fizycz­na zawie­ra­ją­ca umo­wę bez­po­śred­nio zwią­za­ną z dzia­łal­no­ścią może korzy­stać z prze­pi­sów roz­dzia­łu 5a, jeże­li z tre­ści umo­wy wyni­ka, że nie ma ona dla tej oso­by cha­rak­te­ru zawo­do­we­go, oce­nia­ne­go w szcze­gól­no­ści na pod­sta­wie przed­mio­tu dzia­łal­no­ści ujaw­nio­ne­go w CEIDG. Nie ozna­cza to obję­cia ochro­ną każ­dej umo­wy zawar­tej przez jed­no­oso­bo­we­go przedsiębiorcę.